Naam auteur: Stel

Gisternacht droomde ik dat ik vergeten was dat er een knopje was dat ik in moest drukken waardoor het hele probleem down under in één keer opgelost was. Ineens was alles zoals het zijn moest, soepel, los, geen blok littekenweefsel. Helaas werkt het niet zo, maar wat gaaf dat ik even kon ervaren in mijn

Vandaag ben ik begonnen met het opstarten van de dagelijkse dingen. Zoals mijn computer. Ik merk dat ik er eigenlijk nog niet klaar voor ben, dat ik er nog in moet komen. Al ben ik blij met de tuin, al de bloemen die gegroeid of erbij gekomen zijn in de tijd dat ik er even

Eindelijk veelvuldig zon op Vlieland! En soms een regenloos wolkje om even af te koelen. Maar dan ook echt even, daarna weer de zon! Ik floreer eindelijk heerlijk in mijn luchtigste jurkjes, zoals dit Animapop jurkje dat ik vorig jaar kreeg van Karin, een van die lieve Vliedinnen die ik deze zomer ook weer in

Vandaag voor de tweede keer in de zee gedoken, samen met vriedinnen. Naakt want dat kan prima hier. Zoveel ruimte voor je eigen rustige plekje. Voorbijgangers zijn niet anders gewend en er zijn weinig engerds hier op het eiland. Naakt want het is gewoon fijn om die vrijheid te hebben, wat dat betreft ben ik

Hier op de natuurcamping is er elk jaar Bonte avond. Ik heb er met zoon ook wel eens leuke bijdrages voor gedaan en was ergens van plan iets voor te dragen. Iets poetisch, misschien een liedje. Het was gisteren, dus misschien volgend jaar! De liedjes of teksten gaan vaak over de ongemakken van het kamperen,

Heerlijk om weer op Vlieland te zijn! Mijn jaarlijkse bevrijding uit die dagelijkse heerlijkheid die ik doormaak. Met een slag of stoot hier en daar, daarom extra fijn om nu hier te zijn. Op het eiland en vooral ook op de camping waar we altijd bivakkeren voel ik me zelden down. Thuis voel ik me

Lief Lichaam, Hoe is het met je? Ik heb lang niet meer met je gepraat. Ik weet dat we het in ons leven soms moeilijk hadden samen. Er gebeurden dingen die we beiden niet konden overzien. Ik voelde me nooit zo goed één met jouw. Ik denk dat ik het wel wilde, maar het lukte

Vanmorgen ben ik voor de eerste keer gaan zwemmen sinds lang. Het mocht eindelijk weer! Na het zwemmen thuis op de bank voelde het alsof de lucht een beetje klaarde. Super helder weer natuurlijk buiten, maar binnenin mijn hoofd was het nog mistig, met vlagen zwaar bewolkt na het mistroostige nieuws dat ik gisteren kreeg.

De beste manier om dit soort momenten te verwerken voor mij is schrijven en met jurkjes poseren. Het poseren met meestal een glimlach in mijn heerlijke jurkjes geeft me moed en vrolijkt me meestal ook op. En al is het soms maar een beetje, het is genoeg om staande te blijven. Het schrijven helpt me

Ik kreeg een setje bh’s van een lieverd uit de retro jurkjesgroep waar ik zoveel van leer en waar ik zoveel uit kan proberen. Nu heb ik nog niet zoveel bh’s sinds mijn operatie. De meeste zijn te groot omdat ik een jaar terug juist grotere protheses droeg. Of juist te klein. Dus een heel

Het is vandaag 19 juni, mijn verjaardag! Vorig jaar besloot ik dit. Ik benoem het nog eens extra want veel lieverds die mij lang kennen weten het nog niet, niet zeker, of zijn verward. Het is de eerste jaren nog even wennen denk ik want het is ook wel bijzonder. Zelf had ik nog nog

Eindelijk was het zover! Warm weer, heet zelfs. De zomerse lentedagen die maar niet wilde komen. En met de hitte kwam ook de noodzaak mij erna te kleden en de drang dit te laten zien op de socials en mijn weblog. ‘Maar hey, wacht, dat gaat wel wat ver toch?’ riep een stemmetje terwijl ik

Het is iets nieuws voor mij, mijn borsten. En hoe blij ik er ook mee ben, toch neigde ik tot een paar weken teurg veel naar de verstopmodus. Ik ben daar ergens mee opgegroeid, het afzetten tegen de male gaze was alles bepalend lijkt het wel. Of creëerde ik deze houding zelf, uit zelfbescherming, ook

Gisteren deed ik onderhoud van de lasersnijder bij klant. En tja, dan wil ik wel iets leuks gebruiken om te testen, dus koos ik mijn zwier-jurk-logootje dat ook op mijn boek is gedrukt in goudfolie. Ik bedacht het logo aan de hand van mijn geboortekaartje. Mijn moeder tekende haarzelf, met kindje in de buik, dat

Een groot doel was de operatie nog vóór maart plaats te laten vinden. Het lukte net! Toen ik in december merkte dat ik echt nog even moest bellen om duidelijk te maken dat ik niet wilde dat het toch nog wat later werd, bleek er precies nog een gaatje te zijn op 28 februari. Dat

Laatst schreef ik in mijn Instagram story de volgen zin op: Me talking to my boyish me: “yes, we can be one, as long as I can wear pink dresses every day” Het kwam bijna uit het niets leek het, ik flatpe het er als het ware uit. En het zette me aan het denken.

Ergens in 1989, de tijd dat ik in een gezinsvervangend tehuis woonde in Maastricht, vond ik het album Let’s Dance op de wekelijkse rommelmarkt tegenover het station. Ik herkende het van vroeger, mijn zus draaide de plaat grijs in 1983. Een van de groepsleiders, Ria, leende mij meer Bowie platen van haar collectie. Ze had

Ik werd wakker net, 3 uur in de nacht. Ik denk geïnspireerd door Queen Charlot waar het vanavond ging over de baby in haar buik, fantaseerde ik ineens dat ik in verwachting was. Zo vreemd, het voelde even helemaal natuurlijk, wonderlijk en magisch tegelijk. En als een nooit eerder gekoesterde droom. Het voelde, voor die