Het is kersttijd dus daar is die oneindige kersthit weer! Het brengt me altijd weer naar vroeger, vlagen herinneringen die nog bestaan van die tijd. Eigenlijk kreeg ik het nummer niet zo intensief mee als eerdere muziek van Wham want toen het nummer uitkwam woonde ik bij mijn tijdelijke pleegfamilie zie ik nu als ik
Iemand vroeg me laatst waarom ik herhaaldelijk schrijf over affirmatie. En of ik inzag hoe anderen er over denken als je dat met regelmaat doet. Het zette me aan het denken want het bleek ingewikkelde materie voor mij. Het zorgde er zelfs voor dat ik even uit mijn schrijven raakte! Ik voelde me niet negatief
Vandaag moest ik wat dingen regelen. Hout kopen omdat de schutting in mijn tuin bijna omvalt, een cadeautje voor iemand, kattenvoer. Ik merkte dat ik bij iedereen waarmee ik oogcontact maakte afwoog of diegene op de bully gestemd zou hebben. Want één op de vier stemmers kozen voor de bully. Het maakte me wrang en
Vandaag is het twee jaar geleden dat ik mijn eerste hormoonpleister plakte. Gisteren was het precies twee keer 365 dagen en vierde ik het al een beetje met het ophalen van mijn nieuwe weefgetouw en andere leuke dingen. Maar vandaag is het de 18e november, een van die data in mijn leven die gegrift staan
Twee jaar hormoontherapie Read More »
Als ik kon verfilmen hoe ik vannacht droomde van die spin zou ik het misschien kunnen winnen van Hitchcock. Er was fijn oud draderig spinnenrag verspreid over het hele plafond boven mijn bed. Je weet wel, zoals je dat tegen kan komen in een vergeten kamer in een verlaten huis. Maar vooral de spin zelf
Vandaag thuiswerkdag. Om te werken aan mijn kunst, schrijven, weven. Liefst alles en allemaal, De wekker ging om zeven uur, vergeten uit te zetten, maar het voelde prima, ook al was de nacht iets rommelig had ik genoeg slaap. Eerst nog wat op de telefoon daarna dilateren. Dat is nu twee keer per dag een
De kunst van het dilateren Read More »
In de storm is een paneel van mijn schutting losgewaaid. Ik kan het eenvoudig maken maar moet wel eerst een onderdeeltje halen. Ik stel het uit want ik wil de nieuwe schering inrijgen op het weefgetouw. Die schering die ik maakte nadat mijn hartsvriendin bij me was gisteren. Het was al laat. Ik had kunnen
Vorige week had ik een week vrij genomen van betaald werk om te weven en te schrijven. Een hele week met mezelf te zijn en deels met mijn zoon. Het gaf de ruimte de tekst ‘Be Proud!’ te schrijven, over hoe ver ik nu ben in mijn proces en hoe belangrijk is jezelf lief te
Mijn operatie is alweer bijna acht maanden geleden. In mijn agenda zag ik dat mijn operatie nog niet als jaarlijkse herinnering aangevinkt stond. En ook al weet ik wel dat ik deze datum nooit zal vergeten, toch heb ik het op ‘herhaal jaarlijks’ gezet. Ik zie het niet als mijn verjaardag, die vier ik op
Vanmorgen ging ik vol goede moed verder met mijn gewaagde plan. Het combineren van elektronica en weven. Een bandweefsel met RGB-leds erin verwerkt. Eerder had ik de schering inclusief de geleidende garen al gemaakt, niet zonder frustratie want het is lastig materiaal. Maar het lukte. Nu wilde ik voordat ik de eerste RGB mini led
Vandaag had ik een controleafspraak bij mijn chirurg. Ik had vóór de checkup nog even afgesproken bij mijn pleegbroer Mathijs die op steenworp afstand woont van de kliniek en toevallig thuis was. Koffie drinken, lunch en bijpraten. Maar eigenlijk voelde het meer als dat ik bij Mathijs op bezoek ging en toevallig langs de kliniek
Het kantelpunt voorbij Read More »
De zee lokte mij. Urenlang kon ik dwalen over het eindeloze strand en door mijn verwarde hoofd. Toen ik bij de zee ging wonen was het strand leeg. Jarenlang voerde het jutten mij naar zee. Mijn laatste tetosteronjaren was ik Sil de strandjutter, mijn meest geperfectioneerde masker met wilde lokken en een rossige baard. Ik
Het is weer zover, ik ben ondergedoken. Als een soort kluizenaar beweeg ik mij in mijn huis en tuin, vertoon me de komende dagen niet buiten de deur. Hooguit om de vuilcontainer klaar te zetten of binnen te halen. Ik heb genoeg boodschappen in huis voor een hele week en ik laat geen pakketjes bezorgen,
In juni vorig jaar schreef ik over de lippenstift die ik nog net vóór mijn ontdekking en ontmaskering vond op het strand tijdens een van mijn juttochten. Hoe ik er stiekem een liefde voor koesterde, ergens hunkerde om de lippenstift op te doen. En hoe ik de lippenstift steeds weer kwijtraakte en weer terugvond. Het
Lipstick from the beach pt 2 Read More »
Ik ben begonnen met daten! Dat is nog best wel ingewikkeld, om allerlei redenen. Ten eerste heb ik nog nooit met mannen gedatet. Hoogstens dan die keer in mijn testosteron-tijd een jaar vóór mijn ontdekking, toen ik probeerde te ontdekken wat mijn identiteitsvraagstuk was en een vluchtige date had met een ‘andere’ man. Ik vind
Gisteren kreeg ik nieuwe inzichten over mijn verleden. Informatie over waarom ik in een pleeggezin kwam te wonen. Info die ik eigenlijk wel al wist maar toch in een andere versie in mijn hoofd opgeslagen had. Een onduidelijkere versie, meer ruis. Zoiets dat altijd al bestond maar met net een extra woord toch weer het
Gisteren was een vriendin op bezoek. Aanleiding was een duik in de zee, soms vergeet ik dat de zee om de hoek is, maar vooral ook om bij te praten. Zij was in de zomer een weekje in mijn huisje en vertelde me dat ze blij was te zien dat, vrij vertaald, mijn gereedschapskisten niet
Zelfregulatie, dat woord bleef hangen vannacht nadat ik mijn weblog schreef over de paniek die ik soms voel over het nog moeizame herstel van het littekenweefsel. Alsof mijn lichaam nog in de war is en weer een zwengel wilt laten aangroeien. “Gaat niet gebeuren lieverd” leg ik haar uit. Wetende dat ze het eigenlijk wel
Zon, jurkjes en zelfregulatie Read More »
Sinds een week lig ik weer vaker wakker, iets waar ik doorgaans veel last van had tot na mijn operatie. Daarna sleep ik goed! Maar zoals ik eerder vertelde ging niet alles vlekkeloos door groeiend littekenweefsel. Gelukkig vond ik een osteopaat die me nu helpt dat te bestrijden, maar zo’n proces gaat heel langzaam en
Gisteren tijdens een ochtendwandeling vond ik deze takken met zaaddoosjes op mijn pad. Van flinterdun materiaal zijn ze, enorm breekbaar en doorzichtig als rijstpapier. Het deed me denken aan vroeger, mijn oma had ze soms in de gang staan. Vlagen herinneringen komen voorbij. Van opa die fuchias verzamelde, een sterrenkijker had waarmee hij foto’s maakte
