Ik voel me een beetje sip, verstop me als een heremietkreeft in mijn huisje. Morgen heb ik een behandeling elektrische epilatie. Het is een vervelende behandeling en ik moet mijn gelaatshaar (vroegere baardhaar) er drie dagen voor laten staan. Hiermee over straat gaan is echt niks voor mij. Zelfs thuis niet eigenlijk. Het voelt vervelend en geeft een directe link naar mijn tijd in mannenkostuum. Ik wil een kin zonder haartjes, zonder dagelijks scheren! Ik doe vooral op de dag voor de epilatie geen make-up op en ga niet de deur uit. Een paar uur na de epilatie kan ik me wel weer scheren. Dan leef ik weer verder.
Niet dat ik alleen maar depressief op de bank terechtkom. Eigenlijk valt dat wel mee. Soms gebruik ik het om me even volledig te focussen op mijn weven, al is de energie verschillend dan op andere weefdagen. Iets nieuws bedenken lukt meestal niet echt op een epialtie-heremietdag, maar ik kan wel iets uitwerken. En het is een moment van contemplatie, overdenken waar ik nu ben. Daarom ben ik nu aan het schrijven. Na wat zoeken vond ik mijn vorige artikel hierover. Ik was toch wel positief verrast. Want waar ik nu vooral twee dagen binnen zit, was het toen langer dan die twee dagen. En er waren nog veel meer zwarte haartjes, die over de jaren met de laserepilatie succesvol verwijderd zijn. Ook had ik toen hetzelfde jurkje aan dat ik gisteren droeg, iets waar ik ook blij van kan worden.
Voor elektrische epilatie of elektrolyse wordt een soort holle naald over een haartje geschoven om op twee-drie millimeter diepte een schokje gegeven dat ervoor zorgt dat het haarzakje vernietigd wordt. Daarna wordt de haar er met een pincet uitgetrokken. Zo wordt haartje voor haartje het blonde, rossige of grijze deel van mijn vroegere baard verwijderd. Dat is een vrij intensieve en pijnlijke behandeling en je kan per keer maar een paar vierkante centimeters behandelen. Natuurlijk komen er in golven nog haartjes terug op precies dezelfde plek, zo werkt dan nou eenmaal. Maar naar meerdere verwijderingen ontstaat er op diezelfde plek nog maar zelden een haartje.
Eigenlijk had ik allang klaar kunnen zijn met de epilatie, maar naast dat ik er tijdelijk mee stopte tussen mijn operaties in, heb ik zo vaak dingen buiten de deur dat het plannen niet zo goed lukt. Ook omdat na de epilatie er soms sporen achterblijven van de behandeling. Blauwe of rode plekjes, bultjes, verdikking. De laatste paar keer bij mijn vorige behandelaar liep ik zelfs maandenlang met verdikkingen onder mijn kin rond. Dat heeft me wel doen switchen van behandelaar en ik geloof dat ik nu weer een veilige plek gevonden heb. Maar plannen rondom deze epilatie is dus een soort jongleren.
Ook al maak ik normaal nooit afspraken op deze dagen, zag ik gisteren pas dat ik morgen toch een dubbeldate heb. Dat wil zeggen, ’s morgens vroeg epilatie en in de namiddag ben ik als ervaringsdeskundige present bij de jaarlijkse basiscursus ‘logopedie voor transgender personen’ van Barbara van Olffen en Esther Miske. Mogelijk met bultjes en blauwe plekken op mijn kin. Dat is wel een hele duidelijke manier om te laten zien dat ondanks mijn girlpower en positieve energie er ook na de transitie nog obstakels kunnen zijn. En daar zijn als ervaringsdeskundige en het napraten ter plekke is fijn, iets om naar uit te kijken.
Sowieso word ik altijd blij als ik me weer scheer na de epilatie. Alsof ik opnieuw de eerste keer die vervelende baard afscheer. Daar knap ik meteen weer van op! Net als met de selfies maken vanmorgen, wat ik normaal niet doe op zo’n heremietkreeftdag. Vandaag deed ik het wel, op een afstandje vallen de haartjes niet meer echt op. Er kwam toch een kleine oprechte glimlach op mijn gelaat.
