In de tijd dat ik nog in mijn mannenkostuum leefde, lukte het me nooit zo goed een partner te vinden. Terugkijkend begrijp ik het wel, ik leefde onder mijn masker opgebouwd door het verstoppen van mijn vrouwelijkheid en al mijn vreemde gedachtenkronkels en ongemakken voortkomend uit mijn onlangs gediagnosticeerde adhd, die er natuurlijk óók altijd al was. Toch ben ik vaker verliefd geweest en volgden daar ook relaties uit, waarvan de langste met de biologische moeder van mijn kind.
Na mijn transitie besloot ik dat ik op mannen viel. Onlangs hoorde ik dat het vaker voorkomt bij trans vrouwen in transitie. Dat je dan toch even denkt dat je alsnog hetero normatief functioneert, maar dan andersom. Al noemde ik het wel biseksueel. Het voelde in de eerste jaren vreemd om op vrouwen te vallen. Ik was uberhaupt als trans vrouw een beetje bang dat ik als een soort infiltrant gezien kon worden in de vrouwenwereld, met name in kleedkamers of damestoiletten. Om dan ook nog te verkennen of ik me nog steeds aangetrokken voelde tot vrouwen was te ingewikkeld.
Bij het daten middels de datingapps merkte ik dat veel mannen die mij een hartje gaven, vooral uit waren op sex. Hoe zou het zijn om met een trans vrouw, liefst met zwengel, te vrijen. Nieuwsgierigheid leek voor hen belangrijker dan mijn persoon. Sommigen vroegen vrij snel of ik een operatie achter de rug had, anderen waren benieuwd naar het resultaat van de vaginaplastiek. Maar ik was zelf ook nieuwsgierig, ik had tenslotte die bijzondere operatie doorstaan. Na een paar jaar was daar ineens een man die ik knap vond en die wél aardig was en niet alleen voor zichzelf leek te gaan. We hadden een heerlijke vrijpartij, waarna hij even snel weer uit mijn leven verdween.
Daarmee bleek mijn nieuwgierigeheid naar mannen bevredigd, want een kleine maand later werd ik voor het eerst in ruim zes jaar halsoverkop verliefd, op een vrouw. Ergens in het begin van mijn transitie had ik bedacht dat de meeste van mijn relaties met vrouwen eigenlijk voortkwamen uit vriendinnenliefde. Dit argument was nu aan diggelen. Ik was zó verliefd dat ik mezelf een beetje verloor. Dat had niets te maken met een sterke vriendinnenklik, het was pure passie. Ook al was mijn liefde voor haar niet wederkerig, ik kon mijn labels weer bijstellen.
In het afgelopen jaar ben ik daar veel mee bezig geweest. Met die labels. Voor mij is een label fijn, het helpt me helderheid te scheppen in mijn chaotische hersenbedrading. Het label genderdysforie heeft me veel geholpen, dat hoef ik niet uit te leggen. En het label adhd verzachtte een aantal aspecten die ik niet begreep in mezelf. Mits goed gebruikt houd ik dus eigenlijk wel van labels. Waar hetero de plank voor mij misloeg en biseksueel of panseksueel eigenlijk ook de lading niet dekte, kwam ik er achter dat ik misschien wel gewoon lesbienne was. Al mijn relaties waren met vrouwen en al was er één uitzondering in mijn studententijd, ben ik nooit verliefd geweest op mannen. Spierballen en stoerdoenerij gevoed door testosteron is nooit iets voor mij geweest en ook vrouwelijke mannen hebben nooit echt een passioneel vuur aangewakkert in mij. Mijn hele leven was ik al vrouw en viel ik op vrouwen. Eindelijk viel het kwartje, het is niet zo ingewikkeld als je de puzzel gelegd hebt. Ik ben lesbisch! Het enige wat al die jaren niet klopte was het mannenkostuum.
Nietsvermoedend opende ik met positieve moed de dating app en zette nu definitef “zoekt man” uit (vrouw stond al aan) en paste mijn tekst aan. Ik nam zelfs mijn voornaam aan in plaats van mijn minder opvallende tweede naam, want dat voelde nu veilig. Maar wat ik niet voorzien had was dat veel lesbische vrouwen van mijn leeftijd niet per se zitten te wachten op vrouwen met een trans verleden. Iemand legde me uit dat, nog meer dan de jongere lesbienne generatie nu, ze uit een tijd komen waarin je als lesbische vrouw moest schuilen, of juist vechten tegen het patriarchaat. Dat het daardoor ongemakkelijk kan zijn dat er ooit een zwengel aan mij bevestigd zat. Oneerlijk, maar dat verandert de situatie niet. Wat mogelijk de reden is van de enorme stilte in de datingapp.
En hier ben ik nu. Waar ik verwacht had dat het vinden van een date veel makkelijker en leuker zou worden dan vroeger, door mijn afgeronde transitie en duidelijkheid in mijn seksuele geaardheid, blijkt het relatieleven stiller te zijn dan ooit. Maar ik weet wel dat ze er is. Die vrouw die mijn neurodivergentie en trans identiteid vol liefde omarmt. Of eigenlijk vooral mij.
