Op 30 december rond 9 uur was het weer zover. Dat moment dat de opkomende zon zó in de ramen van de verre overbuur gereflecteerd wordt, dat het precies dit mooie werk van Astrid van Rijn belicht. Het is mijn eigenste reflective winter solstice. Ik was vergeten er een alarmpje op te zetten dus was ik bijna te laat, maar ik kon er nog net van genieten voordat het licht weer vervaagde. Later op de dag volgde nog een veelbelovende regenboog-aan-zee.
Het jaar 2025 was een ware beproeving van mijn eigenwijze keuze vrijwel louter op weven te leven, omdat dit jaar juist op niet-weef-gebied een aantal inkomstenbronnen wegvielen. Maar nu is er weer financiële rust en mag ik twee intensieve weefonderzoeken uitvoeren die lopen tot de zomer. Ik ga jullie natuurlijk op de hoogte houden!
Het was ook het jaar dat mijn zoon besloot uit te vliegen na een ver land, mij achterlatend in een early empty nest syndrome. Nou ja, zo voelde het even, maar eigenlijk gaat het me best goed af. Vooral omdat hij regelmatig naar Nederland komt en we dan steeds een compacte superfijne tijd samen hebben. Ik vind het ook stoer van hem, zelf zo’n keus te maken en het aan te gaan.
Qua transitie had ik in april mijn hersteloperatie, een paar dagen na de première van mijn film A Story of Unfolding Wings. Die operatie is helemaal goed gegaan, alles is stabiel nu. En de film wordt steeds weer goed ontvangen. Ook in 2026 komen er een aantal vertoningen, hierover -soon- meer!
Het was een waar rollercoasterjaar. Hoe strak de planning van tevoren ook was, alles liep anders. Toch liep het goed af. Misschien moet ik dat ergens op een tegeltje op de muur schrijven, dat alles altijd wel goed komt als je maar doorzet. Ik heb zin in het nieuwe jaar. Ik sta aan de vooravond van spannende nieuwe weefavondturen en meer exposure van mijn werk!
En voor de volgende reflective winter solstice heb ik een wekkertje gezet..
Werk van Astrid van Rijn uit de serie Vrouw en Natuur, met fotomodel Roos Tulen.
