Vandaag is het precies drie jaar geleden dat dé operatie plaatsvond. Na een eerste jaar hormoontherapie werd nu ook fysiek ingegrepen en werd ik vier en een half uur later wakker in een bevreemdende narcose-roes, die al gauw plaatsmaakte voor een heerlijk geluksgevoel. Het was een van de gelukkigste dagen van mijn leven.
Toevallig werd er gisteren nog op ongemakkelijke wijze naar gevraagd. Ergens houd ik er wel van, die directe vraag, al weet ik dat veel trans personen er juist van terugschrikken. Het is ook een best wel intiem onderwerp. Het is echt wel raar als je iemand nog niet kent te vragen na een fysieke ingreep aan diens geslacht toch? Ik denk dat die vraag voortkomt uit een soort shock, mensen hebben toch de neiging gebeurtenissen in een split second te relateren aan zichzelf. En wie dacht er als kind nou nooit eens, hoe zou het zijn om als die andere te zijn? Ik wel!
Ik merk dat als ik nu aan iemand uitleg dat ik eerst een mannelijk voorkomen had, dat mensen me eerst een tijdje puzzelend aankijken. In zes jaar tijd, sinds het moment dat ik in juni 2020 ontdekte dat ik mijzelf een masker voorhield, komt nu de vraag “was je dan eerst man?” oprecht uit verbazing. Die verbaasde blik zie ik bij vrijwel iedereen die ik vertel dat ik trans ben of een trans verleden heb. De balans is omgeslagen: meer dan zes jaar eerder zag men een man, daarna allerlei vormen tussenin, en nu ziet men een vrouw.
Zelf was ik altijd al vrouw. Natuurlijk, ik had een aanhangsel, een baard in de keel, haar op allerlei vervelende plekken. Als trans vrouw ben je als kind ook al vrouw. Ik was sierlijk, vrouwelijk, wat vooral in mijn kindertijd vaak vertaald werd als verwijfd of andere gerelateerde termen. Ik paste me onbewust deels aan aan de maatschappelijke normen die vaak als vrouwelijk worden gezien, ook al probeerde ik mezelf door signalen uit mijn omgeving juist bewust aan te passen naar stoerdere jongen.
Tegenwoordig gebruik ik onder vrienden of andere mensen die weten dat ik een trans verleden heb de term mannenkostuum. Ik vind zo’n verkleedterm ook wel passen, omdat ik me als kind graag verkleedde in rokken. En het werkt minder verwarrend als “toen mijn lichaam nog testosteron gevoed was”. Maar termen als “toen ik nog man was” zullen nooit werken voor mij. Ik ben nooit echt man geweest. Gelukkig niet!
Gek eigenlijk dat ik op het laatst, nu anderhalve maand geleden, eindelijk progesteron aan mijn hormoontherapie mocht toevoegen. Hierdoor ontstaat er waarschijnlijk een betere balans in de onrust en slaap die vaak voortkomt uit louter oestrogeen. Ik merk het al een beetje. En het geeft nog wat extra vetverplaatsingen in mijn lichaam, als een soort kers op de taart.
Mijn transitie heeft mij alleen maar fijne dingen gebracht. Je gaat in een versneld tempo door veel psychologische confrontaties heen die normaal denk ik meer verspreid in het leven op je pad komen. Ik ben vooral meer in sync met mezelf. Er zijn nog steeds demonen uit het verleden die ik aan moet gaan, maar ik voel geen twijfel meer over mijn identiteit, wat rust geeft. Ik voel me geaard. Na een lang proces waarin heel geleidelijk de balans verschoof, voel ik me nu honderd procent vrouw.
