Vandaag had ik mijn laatste afspraak bij mijn chirurg Dr Kanhai in Medisch Kliniek Velsen. “Wat zullen we doen?”, zei hij, “eigenlijk hoef je niet meer terug te komen, de deur staat op een kier.” Het is over, ik ben nu officieel aanbeland in het hoofdstuk Serenity, berusting. Ik waande me al een beetje in serenity, maar zeker nu ik niet meer naar de kliniek hoef, heb ik die mijlpaal bereikt!
Eigenlijk had dit twee jaar geleden zo moeten zijn, maar er ontstond veel littekenweefsel binnenin, waardoor ik met hulp van osteopaat Sary van Hulst en meerdere bekkenbodemfysiotherapeuten vocht voor behoud van in ieder geval iets van diepte, dat de opening behouden bleef. Dat resulteerde in de hersteloperatie die ik onderging in april dit jaar. Het gevecht van twee jaar lang tweemaal daags 30 tot 45 minuten dilateren was niet voor niets geweest. Het zorgde ervoor dat de operatie niet helemaal opnieuw hoefde, of erger, dat het misschien zelfs te riskant was geweest om een hersteloperatie uit te voeren. Alleen de diepte moest opnieuw gecreëerd worden, en dit keer ontstond er niet die grote hoeveelheid littekenweefsel. Er is nog een beetje, ik ben nog niet klaar, maar het einde van het dagelijkse dilateren is in zicht. En alles voelt fijn en gezond, het is zo goed als genezen. Vandaar dat ik niet meer terug hoef te komen naar de kliniek!
In de auto naar huis had ik het album Hardcode Life van Pulp op staan. Het album dat iemand mij toereikte toen het uitkwam in 1997 en mij veel steun gaf. Ik was toen net in de dertig en de muziek en de teksten raakte me diep. Vooral dat zinnetje “Leave your make-up on and I’ll leave on the light” het zingt nog altijd na. Misschien voelde ik toen al aan dat ik die vrouw met make-up wilde zijn. De vrouw op de hoes vond ik zo mooi. Nu ben ik haar in beter tijden. Of nee, niet haar, maar wat ik zag in haar. Wat ik zag in mijzelf en reflecteerde in haar. Ik zette het album op onderweg van de kliniek naar huis, en het eindigde precies voor de deur, net beginnend met die langgerekte F major toon. Home.
Mijn Glory Days zijn begonnen. Of ze waren eigenlijk al begonnen, maar het voelt nu extra als een nieuw begin. In de laatste jaren veranderde mijn kunstpraktijk mee, en ik sta voor een uitdaging. Ik denk dat mijn werk al op een goed niveau zit, maar mijn naamsbekendheid, zichtbaarheid van mijn weefpraktijk is nog pril. Ik ben nog niet echt ingebed in de kunstwereld zoals dat dan heet, het gaat nog wel wat energie vragen om dat voor elkaar te krijgen. Maar zonder die uren genoodzaakt dilateren en met meer energie in mijn lichaam zie ik het positief in. De transitie vroeg veel tijd, long covid vroeg veel tijd, al die factoren lijken tot rust te komen. Nu mag het leven echt beginnen! Ik oogstte net mijn tweede vijg van mijn onlangs geplante vijgenboompje. Het staat onder andere voor geluk, overvloed, ik laat me meevoeren. Ik manifesteer me als Weaving Mermaid. Als mijzelf.
Vanavond ga ik heerlijk de twee laatste afleveringen van Just Like That kijken, guilty pleasure. Ik geniet ervan!
