Voortgang onderzoek Transitions

English version here.

Sinds half januari werk ik aan mijn vooronderzoek voor een nieuwe textiel-animatie. Net als A Story of Unfolding Wings wil ik een stop-motion animatie maken opgebouwd uit geweven frames. Maar dan met complexere patronen en kleurwisselingen, waarbij ik dunnere garen gebruik, zodat ik een fijner, meer uitgezoomd beeld kan creëren. En een verdieping van de storyline, het uitdenken van een scenario en hoe dit uit te werken in geweven frames.

In de eerste fase van mijn onderzoek heb ik vooral de vier doeken geweven die het materiaal vormen voor het verloop van het onderzoek. Hieronder beschrijf ik per doek het proces en de betekenis die ik er nu in zie. Van elk doek heb ik één of twee clips gemaakt. Voor het doek dat ik weefde bij New Order of Fashion maakte ik vijf fragmenten. Na de zomer zet ik de overige frames om in animatie.

Doek 1 – Zee
16/2 katoen, 101 x 14,5 cm, 80 frames; clip 20 frames.
De eerste focus bij het weven van dit doek was een patroon uit een weefsel van mijn Weaving Glitches onderzoek in beweging krijgen. Dat lukte, maar het gaf meer dan dat. Het doek kreeg pas duidelijk betekenis toen ik de clip liet zien aan Tess Martin, waarvan ik twee coaching sessies afnam wat betreft animatietechnieken en de verhaallijn. Zij zag water in het fragment, de zee, de glinstering op de golven. Water dat opkomt en weer weggaat. Dat blijf ik nu zien en het past bij mijn werk waarin ik veel refereer naar de zee. De clip is slechts een deel van het doek, de rechter frames aan de bovenzijde van het doek. Ik heb dus nog de bovenzijde links en de hele onderzijde. Vooral op de onderzijde is nog veel water te vinden.

Doek 2 – Analog TV Noise
16/2 katoen, 118 x 17 cm, 96 frames; clips ieder 12 frames.
Een ander terugkerend thema in mijn werk zijn glitches, in dit geval de ruis op oude analoge televisies. Het fascineerde me als kind al hoe de beelden van de zenders vervormden als je met de afstelknop net van de zender wegdraaide. Ik vergelijk glitches vaak met mijn transgender identeit en mijn neurodiversiteit, die afwijken van de norm. Het is de rode draad in mijn weefkunst, mijn eerdere mediakunst en in mijn leven. Dit doek weefde ik op het computergestuurde handweefgetouw van New Order of Fashion. Door in de frames een horizontale balk vrij constant te houden en het verdere beeld een soort ruis mee te geven, ontstaat er een beeld dat doet denken aan de verspringende kanalen, meer dan ik verwacht had toen ik het weefde. In één van de clips zag Tess een soort pratende mond, ik ga er mee spelen!

Doek 3 – Structuren en een bewegend hoofd
16/2 katoen, 102 x 33, 80 frames; clips 8 en 12 frames.
Het derde doek weefde ik op de TC2 van cre-A-ctief, in Friesland. De TC2 is een computergestuurd Jacquard handweefgetouw. Het grootste verschil met een gebruikelijk handweefgetouw is dat de hevels waardoor de kettingdraden lopen, afzonderlijk omhoog of omlaag gebracht kunnen worden voor de inslag, waar je de hevels anders per schacht omhoog of omlaag brengt. Hierdoor kun je afbeeldingen weven, zoals in de eerste clip waarbij mijn hoofd als het ware heen en weer getrokken wordt door een bal. Het was eigenlijk een roos die ik in stapjes liet afdalen, met een verrasend effect. Het tweede beeld is een test met het gebruik van eigen structuren zoals ik die gebruik in mijn andere weefsels, maar dan op de manier waarop je in een beeldbewerkingsprogramma structuren en verlopen maakt of programmeert in de weefsels voor de TC2. Het was leerzaam de voor- en nadelen van het getouw en werkmethoden mee te maken. En fijn te zien dat ook op een Jacquardgetouw mijn stijl overeind blijft.

Doek 4 – Rainbow Swipe
16/2 katoen, 104 x 33.5, 48 frames (maar misschien het dubbele aantal); clip 24 frames.
Iets in mij wilde al voordat ik de aanvraag schreef een rainbow-swipe maken. Misschien was het mijn innerlijk kind dat vroeger vrijwel geen regenbogen tekende, of mijn fascinatie met kleur. Waarschijnlijk beide. Maar het was ook een uitdaging qua planning. Elk vierkantje bestaat uit 16 x 16 draden en ik wilde een patroon van acht soorten structuren steeds herhalen. Om 24 beelden afzonderlijk te weven voelde als verspilling, dus bedacht ik een methode waarin ik acht secties weefde die ieder drie frames omvatten. Ik verwacht dat ik meer clips uit het doek kan halen dan de twee vooraf bedachte diagonale Rainbow Swipes.

Volgende fase
In september ga ik verder met het onderzoek, dat enigszins vertraagd is, met name door tijdgebrek door het andere weefonderzoek en door andere onderdelen van mijn weefkunstpraktijk. Toch voel ik me voldaan op het punt waar ik nu ben. Voor mij spreken de beelden al boekdelen. De eerste uitdaging is een verhaallijn te maken met het materiaal dat ik verzameld heb en de clips die ik nog maak uit de bovenstaande doeken, om zo een concept-trailer te kunnen maken voor een vervolgaanvraag. En vervolgens het uitwerken van het scenario, het concept voor de textiel-animatie die ik uiteindelijk zou willen weven.